Relaties

media

Facebook, Snapchat en Instagram zijn superleuk en handig. Toch zijn deze sociale media minder onschuldig dan je misschien zou denken. Een onderzoek van de universiteit van Pennsylvania (VS) laat zien dat er een verband is tussen de tijd die op sociale media wordt doorgebracht en een verhoogde kans op depressies en eenzaamheid.

 

Een verband tussen depressie en het gebruik van sociale media werd al jaren verwacht. Het was alleen nog niet duidelijk of eenzame en depressieve mensen door hun emoties meer tijd op sociale media besteden, of andersom: dat ze ‘negatiever’ worden door hun tijd online.

 

Schermtijd

Het onderzoeksteam, onder leiding van psycholoog Melissa Hunt, verzamelde gegevens van de drie populairste socialemediaplatforms (Facebook, Snapchat en Instagram). 143 deelnemers tussen van 18 tot 22 jaar oud moesten vooraf een enquête invullen over hun welzijn en stemming. Daarna werd een week lang hun schermtijd in de gaten gehouden. Sommige deelnemers mochten hun normale gebruik voortzetten, anderen werden gevraagd te ‘experimenteren’ door hun tijd op sociale media te beperken tot tien minuten per platform.

 

Resultaten

Na afloop van het experiment werd de studenten gevraagd naar hun welzijn en stemming op zeven terreinen, waaronder angst om er niet bij te horen, angst, depressie en eenzaamheid. Hunt vat de resultaten samen: „Het verminderen van socialemediagebruik leidt tot een aanzienlijke daling van zowel depressie als eenzaamheid, vooral bij mensen die al depressief waren voordat ze aan de studie begonnen.”

 

Sociale vergelijking

Sommigen zijn bang dat ze eenzamer worden van minder socialemediagebruik. „Het is ironisch dat dit juist niet zo is”, merkt Hunt op. „Toch is het logisch: als je op sociale media kijkt naar het leven van anderen, kun je makkelijk concluderen dat het leven van hen beter is dan dat van jou. Er is veel ‘sociale vergelijking’. Wanneer je daar minder mee bezig bent, kun je je tijd besteden aan zaken die je gelukkiger maken.”

 

Telefoon weg

Hunt geeft aan dat het niet duidelijk is of de uitkomst van toepassing is op alle socialemediaplatforms en voor alle leeftijden. Hunts conclusie is dat het in ieder geval geen kwaad kan om minder tijd door te brengen op sociale media. “Het is ieders taak om sociale media zó te gebruiken dat de schadelijke effecten beperkt blijven. Ik zou zeggen: leg je telefoon weg en breng tijd door met de mensen om je heen.”

 

"Het verminderen van socialemediagebruik leidt tot een aanzienlijke daling van zowel depressie als eenzaamheid, vooral bij mensen die al depressief waren voordat ze aan de studie begonnen."

 

Boisgontier veronderstelde dat je hersenen eigenschappen hebben, die passen bij de vroegere leefsituatie (van, zeg, 100 jaar geleden), maar minder in de huidige. Concreet doelt hij daarbij op eigenschappen die je de neiging geven om lichamelijk inactief te blijven. Om dat te onderzoeken, werd bij testpersonen de hersenactiviteit gemeten terwijl ze een computerspel speelden. In dit spel kreeg de testgroep een klein plaatje op een steeds verschillende plek van het scherm te zien. Dat representeerde lichamelijke activiteit of inactiviteit. De taak was om het computerpersonage (avatar) met de pijltjestoetsen zo snel mogelijk op de grootst mogelijke afstand te brengen van dit plaatje. In het onderzoek bleek dat dit sneller en beter gebeurde bij de plaatjes die te maken hebben met lichamelijke activiteit, dan afbeeldingen die werden gekoppeld aan lichamelijke inactiviteit. Ook de hersenactiviteit was sterker bij de beelden rondom lichamelijk activiteit.

 

Uit dit onderzoek concludeerden de onderzoeker dat je hersenen harder werken om lichamelijke activiteit te vermijden dan om lichamelijke inactiviteit te vermijden. De grote vraag die hieruit rolt is of je je hersenen ook kunt trainen om deze eigenschap te omzeilen. Want in de huidige maatschappij zou het beter zijn als je wat meer zin zou hebben in beweging. Dat is volgens de onderzoekers echter lastig. Toch is de eerste stap tot een verandering gezet, omdat de beweegredenen (letterlijk) weer iets beter worden begrepen.

 

Weet meer:

Boris Cheval, Eda Tipura, Nicolas Burra, Jaromil Frossard, Julien Chanal, Dan Orsholits, Rémi Radel, Matthieu P. Boisgontier. Avoiding sedentary behaviors requires more cortical resources than avoiding physical activity: An EEG study. Neuropsychologia, 2018; 119: 68

 

Bron: Weet.Inzine.nl

gesprek

 

Onderhandelen doen we allemaal. Je onderhandelt met je baas over de vakantieregeling, met je garagist over de inruilwaarde van je auto of met je buren over de bomen die op de scheidingslijn staan. Onderhandelen is een bestaansvoorwaarde geworden. Vroeger toen onze maatschappij veel hiërarchischer georganiseerd was en gezag als vanzelfsprekend werd aanvaard en de samenleving ook zodanig geordend was, was onderhandelen beperkt tot gelijke partijen en gekaderd binnen vaste normen en waarden die niet zo aan verandering onderhevig waren als nu. Vandaag strekt het idee dat er eerst over iets gepraat en daarna over onderhandeld moet worden zich uit naar alle terreinen van het leven. Met de banken onderhandel je over een lening, op je werk met je collega’s, met je chefs over de werkverdeling, met leerkrachten over de beoordeling van je examen.

 

 

Functioneel versus persoonlijk

 

Ook binnen onze persoonlijke relaties en speciaal in ons gezin dienen we te onderhandelen. En daar wringt de schoen. Want onderhandelen is iets functioneels, iets zakelijks: je komt op voor je belangen en je spant je in om iets van de ander te verwerven. Kan dat wel in een persoonlijke relatie? Hier zou de vervulling van wensen toch spontaan moeten verlopen? Hier zou je elkaar toch moeten aanvoelen, begrijpen, iets gunnen en dingen doen zonder tegenprestatie? Als je eenmaal begint met onderhandelen in je relatie geeft dit toch afstand? Creëer je dan niet een klimaat waarin steeds meer onderhandeld moet worden? Bovendien vraagt onderhandelen heel veel tijd en dat kan erg vermoeiend zijn. Denk maar eens aan de gesprekken met je pubers die meer vrijheid willen.

 

Spreekwoorden als ‘wie goed doet, goed ontmoet’ en ‘het is beter te geven dan te ontvangen’ gaan helaas niet altijd op. In veel sectoren van de welzijn en gezondheidszorg wordt veel gegeven en enorm in mensen geïnvesteerd, toch wordt daar lang niet altijd dankbaarheid of erkenning voor terug gegeven. Ik denk aan de zorg bij multi-problem gezinnen, psychiatrische patiënten, verslaafden of mensen die een verplichte behandeling krijgen. Maar het kan ook zijn dat jij je als vrijwilliger inzet voor anderen en daar niet altijd de gepaste dankbaarheid voor terugkrijgt. Hoe ga je hiermee om?

 thank you

 

Hoe ga je ermee om als je geen ‘dankjewel’ krijgt?

 

Je hebt bewust gekozen om met mensen te werken, je wilt iets voor anderen betekenen, maar je wilt ook resultaat zien, erkenning voelen of op zijn minst een beetje dankbaarheid. Erger nog wordt het als men je hulp helemaal niet op prijs stelt, men je tegenwerkt en je niet toestaat dat je te dichtbij komt.

 

Je kunt natuurlijk van werk veranderen of plichtmatig doorwerken tot je een burn-out krijgt, maar eigenlijk voelt dat als falen. Je hebt immers bewust voor deze taak en voor het werken met mensen gekozen.Het werk past bij je talenten en idealen, je bent er voor opgeleid en ergens voel je het ook als een roeping.

 

shadow

Over het algemeen kun je jezelf goed beheersen, maar toen de vergadering te lang duurde en er geen zicht was op overeenstemming barstte je onverwachts in woede uit en begon je jouw gesprekspartners uit te schelden met woorden die je nog nooit gesproken hebt. Achteraf hield je er een enorme kater aan over en begrijp je van jezelf niet waarom je zo uitgevlogen bent.

 

Gisteravond hadden jullie weer eens ruzie als koppel. Het begon over een bagatel maar binnen de kortste keren vernederde je haar door haar op mislukte relaties uit haar verleden te wijzen. En ondanks dat je haar verdriet zag, bleef je koel en afstandelijk en deed je niets om het weer goed te maken.

 

Je bedrijf groeit en met het aantal werknemers besef je ook dat delegeren en taken overdragen niet alleen onvermijdelijk maar erg belangrijk zijn. Je wilt dit ook graag maar je vindt het moeilijk om te vertrouwen dat anderen bekwaam zijn en hun werk goed doen. Je hebt zo’n perfectionistische kijk dat je telkens weer zaken naar je toetrekt en dwangmatig alles controleert wat anderen doen.

 

Deze week heb je bij een ernstig conflict binnen jullie organisatie weer eens trachten te bemiddelen. Hoewel je de zaak wat hebt kunnen sussen, heb je er een slecht gevoel aan over gehouden. Je hebt voor de zoveelste keer weer zo’n ‘pleasende’ en ‘softe’ houding ingenomen dat je je eigen waarden en principes totaal negeerde. Je angst voor verwerping en de gedachte dat niemand oog voor jouw mening wilt hebben, heeft je onmachtig gemaakt om uitdrukking te geven aan waar jij voor staat.

 

Een groot lijden in ons leven is het verschil tussen het gedrag dat we wensen te tonen en datgene dat we onszelf dagelijks zien uitvoeren. We willen niet kwetsen, maar we doen het toch. We willen niet eerzuchtig zijn, maar we zijn het toch. We hebben een hekel aan jaloezie maar regelmatig overvalt het ons. We willen uidrukking geven aan onze waarden en idealen, maar slikken het telkens weer in. Hoe komt dat toch?

 

Het is heel verleidelijk om terugkijkend op je verleden jezelf een onvoldoende te geven. Je hebt spijt van verkeerde beroepskeuzes, verbroken relaties, verwaarloosde vriendschappen, onafgemaakte studies, verhuizingen enz. enz. Je maakt de balans op en je kijkt vooral naar wat anders had moeten zijn, want je had graag een beter en succesvoller resultaat willen hebben. Iets waar je met meer trots op terug kunt kijken en waar minder schuld en schaamtegevoelens mee gemoeid zijn. Het is net of je met het ouder worden de lat voor jezelf hoger legt en je helderder ziet wat het kunstwerk van je leven eigenlijk had moeten zijn.levensverhaal

 Wat doe je met je levensverhaal?

Dit geldt voor de buitenkant van je leven: je bezit, carrière en je netwerk maar evengoed voor de binnenkant: hoe sterk je je verbonden voelt met anderen en hoe je karakter gevormd is en hoe ‘waardenvol’ je je hebt gedragen.

 

Voordat we de gevaren van deze beoordeling gaan bekijken en een andere, betere manier ontwerpen, toch even iets over de waardevolle kant van deze manier van kijken.

 

 

Positief

 

Allereerst is het positief dat wij mensen in staat zijn om over ons leven na te denken en het te toetsen. We beseffen allemaal dat ons leven ergens een bedoeling heeft, ergens aan moet beantwoorden en een zin moet hebben. Dat er ergens een waardeschaal is waaraan valt af te toetsen of dit leven wel een geslaagd leven is geworden. Ten diepste verlangen we dat er ergens een bevestiging naar ons toekomt: ‘je hebt het goed gedaan’, ‘je leven is geslaagd’ of meer nog ‘jij bent geslaagd’. Helaas zijn het onze emoties, vooral die van schuld en schaamte, die ons het signaal geven dat er iets niet goed is en daarmee een bestraffend effect op ons gemoed hebben.

 

Over jezelf nadenken is een prachtige menselijke eigenschap.

 

facing yourself

Hoe doe ik het?

Wij zijn ertoe in staat, maar we hebben er ook behoefte aan om onszelf af en toe onder de loep te nemen en ons af te vragen: “Hoe doe ik het?” Daarbij kijken we terug op de afgelopen tijd, soms zelfs op een heel leven of juist heel specifiek naar onze partnerrelatie of ons werk. Soms kan dit leiden tot voldoening en trots, soms tot dankbaarheid en intense vreugde, maar vaak geeft het ook reden tot droefheid, spijt en teleurstelling.

 

En over dit laatste wil ik het graag met je hebben. Zolang je dit kritisch nadenken naar je gedrag richt is dit oké en kan het je helpen om de positieve dingen te versterken en de negatieve te veranderen en beter te doen. Het gaat mis als dit nadenken over jezelf tot zelfverwerping leidt, tot de gedachte: ‘er is iets mis met mij, ik deug niet’. Dan leidt deze zelfevaluatie tot schaamte, een intens gevoel van te mislukken in de ogen van anderen en de onmacht om hier ook maar iets aan te veranderen.

 

Schaamte kan misschien bij occasionele gebeurtenissen een goed middel zijn tot correctie, bijvoorbeeld als we ons vergissen, iets vergeten of ons in het openbaar verspreken. Maar als je op zo’n moment het gevoel hebt dat je eigenwaarde totaal vernietigd wordt en je je compleet waardeloos begint te voelen en je het liefst even van de wereld zou zijn, heeft schaamte geen enkele positieve functie.

 

Oud echtpaar

Je kunt alle geboden van God voor je eigen karretje spannen, maar ik denk dat dat met dit gebod het vaakst is gebeurd: eer je vader en je moeder.

 

Ik heb een therapeut die heel wat misstanden in gezinnen tegenkwam, eens horen zeggen: je moet er iets aan toevoegen. “Eer je vader en je moeder…voor zover ze het waard zijn.” 

 

Dat ging mij toen wat te ver. Maar ik kan het wel snappen. 

 

En ik ben nog steeds op zoek hoe het nou zit. God heeft het inderdaad gezegd. Maar hoe doe je dat als je vader je misbruikt heeft? Of als je moeder alleen maar vol was van zichzelf en haar eigen leven?

 

Ik denk dat het vooral ook ging om eer en zorg ouders die ouder werden, en hulpbehoevend. 

 

Tenslotte zijn God geboden niet in de eerste plaats aan kinderen gericht, maar aan volwassenen. Ook het vijfde gebod. Vergeet je ouders niet als zij niet meer voor jou kunnen zorgen, als ze van jou afhankelijk worden. Laat ze dan niet de steek.

 

En daarnaast betekent het misschien - ik doe een poging: behandel je ouders als volwassen mensen. Niet als kleuters en niet als goden. Waardeer hun goede dingen en praat hun fouten niet goed. Neem ze serieus, ga eerlijk met ze om. Zoals zij jou dingen hebben geleerd, mag jij hen nu zeggen hoe jij de dingen ziet. Zodat je van elkaar leert en elkaar op weg houdt naar het doel.

 

Draait het niet uiteindelijk daarom: elkaar op weg houden naar het doel? Dat doe je niet door elkaar te ontzien. Maar door respect te geven en te vragen.

 

Dat is volwassen met elkaar omgaan.

 

René Houtman

 GezinIk heb me er vaak over verbaasd hoe God toch op de gedachte van het gezin is gekomen. 

 

Als je leest en hoort en ziet hoeveel daar mis kan gaan. Ouders die hun kinderen mishandelen, misbruiken, vernederen. Hoe heeft God zoveel macht kunnen geven aan mensen die die macht zo vreselijk kunnen misbruiken.

 

En bij kinderen komt alles veel harder binnen dan als je volwassen bent. Als kind kun je niet kiezen. Als kind kun je je niet verweren. Als kind ben je overgeleverd aan je omgeving. Het enige dat je soms kunt doen, is weglopen. Maar stel dat je wordt teruggebracht, en wat gaan je ouders dan doen… Meerdere kinderen hebben het meegemaakt.

 

Heeft God die dingen niet voorzien? Hoe kan Hij weerloze kinderen uitleveren aan meedogenloze ouders?

 

Ik weet wel dat Hij het anders heeft bedoeld. Ik weet ook dat er ook prachtige dingen kunnen gebeuren in gezinnen. Kinderen die hun leven lang dankbaar blijven voor wat hun ouders ze hebben meegegeven.

 

Maar had God niet een manier kunnen bedenken die ook als het niet goed werkt, minder schade zou aanrichten?

 

En ik dacht ook nog dat we dat langzamerhand allemaal wel zouden weten, hoe kwetsbaar een kind is. En dat mishandeling en misbruik en uitbuiting wel minder zouden worden als er meer aandacht voor kwam.

 

Maar ik ben blijkbaar nog steeds naïef. Misschien heb ik gewoon geluk gehad. Mijn vader nam tijd om met ons als kinderen te spelen. Mijn moeder hield van gezelligheid.

 

En ik heb ook dingen gemist. Maar een kind is toch niet je eigendom waarmee je maar kunt doen wat je wilt?

 

René Houtman

Kwetsbaar

Kwetsbaarheid wordt vaak geassocieerd met schaamte, vertrouwelijkheid, zwakte en angst. Kwetsbaarheid is een voorwaarde voor intieme relaties en hechte vriendschappen. Kwetsbaarheid is een houding van transparantie. Jezelf kwetsbaar opstellen is voor sommige mensen niet eenvoudig. Het is een keuze om jezelf te laten kennen en een ander het recht te geven in je leven te spreken. Openheid is hierbij de uitgangspositie.

 

Kwetsbaarheid is: ervoor kiezen om jezelf te laten kennen. Ieder mens heeft gevoelens die van alles te maken hebben met onze behoeften. Eén van die behoeften in het kader van kwetsbaarheid is het verlangen naar geborgenheid en het geborgen zijn bij de ander. Het is in onze maatschappij, waarin uiterlijke schijn, onafhankelijkheid en snel leven de boventoon lijken te voeren, niet eenvoudig om ervoor uit te komen dat je een ander nodig hebt. En toch is het zo. De betekenis van het woord kwetsbaar is volgens Van Dale: "gekwetst kunnen worden". Dit zal iedereen bekend in de oren klinken. De meeste mensen lijken zelfs alleen al bij het horen van het woord 'kwetsbaar' in elkaar te krimpen. Het kan eng zijn en pijn opleveren. Soms wordt kwetsbaarheid zelfs op één lijn gezet met zwak en zielig. Zelden wordt het in verband gebracht met een houding van transparantie, waarvoor je kiezen kunt. Kwetsbaarheid is een keuze om jezelf te laten kennen en een ander het recht te geven in je leven te spreken.