Relaties

Spreekwoorden als ‘wie goed doet, goed ontmoet’ en ‘het is beter te geven dan te ontvangen’ gaan helaas niet altijd op. In veel sectoren van de welzijn en gezondheidszorg wordt veel gegeven en enorm in mensen geïnvesteerd, toch wordt daar lang niet altijd dankbaarheid of erkenning voor terug gegeven. Ik denk aan de zorg bij multi-problem gezinnen, psychiatrische patiënten, verslaafden of mensen die een verplichte behandeling krijgen. Maar het kan ook zijn dat jij je als vrijwilliger inzet voor anderen en daar niet altijd de gepaste dankbaarheid voor terugkrijgt. Hoe ga je hiermee om?

 thank you

 

Hoe ga je ermee om als je geen ‘dankjewel’ krijgt?

 

Je hebt bewust gekozen om met mensen te werken, je wilt iets voor anderen betekenen, maar je wilt ook resultaat zien, erkenning voelen of op zijn minst een beetje dankbaarheid. Erger nog wordt het als men je hulp helemaal niet op prijs stelt, men je tegenwerkt en je niet toestaat dat je te dichtbij komt.

 

Je kunt natuurlijk van werk veranderen of plichtmatig doorwerken tot je een burn-out krijgt, maar eigenlijk voelt dat als falen. Je hebt immers bewust voor deze taak en voor het werken met mensen gekozen.Het werk past bij je talenten en idealen, je bent er voor opgeleid en ergens voel je het ook als een roeping.

 

 

Hoe houd je het dan vol?

 

Geloof In Je Werk

Geloof dat wat je aan het doen bent, niet alleen goed is, maar dat dit ook de enige manier is om mensen te helpen. Alleen door hen telkens weer te accepteren, te vertrouwen en in hen te geloven is er groei mogelijk en ontstaat er bij hen ruimte om te veranderen. Alleen geloof in iemand brengt een positieve verandering op gang. Slechts enkelen vinden de kracht in zichzelf om het roer om te gooien. Blijf daarom investeren in de zekerheid dat wat jij geeft de ander ook absoluut nodig heeft.

 

Zie de uitzonderingen

Wanneer je vooral negatief gedrag ziet bij de mensen die je tracht te helpen, focus je dan op de uitzonderingen in het gedrag. Op welk moment vindt er een positief gedrag plaats en wat heeft dit mogelijk gemaakt? Durf daarbij ook je eigen rol en invloed te zien, want je hebt meer invloed dan je denkt.

 

Zaaien

Werken met mensen is vaak zaaien. De resultaten zien je pas op langer termijn. Wie met tranen zaaien, zullen met gejuich maaien zegt de Bijbel (Psalm 126:5). Dat geldt soms in het opvoeden van je kinderen, soms in het werken in je kerk en zeker ook in de hulpverlening en het pastoraat. Durf jij het aan om binnen deze spanningsboog te werken in een diep vertrouwen op de goede uitkomst?

 

Voor de Heer

Doe alles voor de Heer. Voor Hem werken betekent dat je dagelijks betaald wordt. Niet altijd in grote successen maar wel door Zijn erkenning via voldoening, vrede, innerlijke rust en leerervaringen. Je roeping is immers iets tussen jou en Hem en niet tussen jou en de ander (naar een citaat van moeder Teresa)

 

 

Gerrit Houtman december 2017

Bron: Bethesda.be

shadow

Over het algemeen kun je jezelf goed beheersen, maar toen de vergadering te lang duurde en er geen zicht was op overeenstemming barstte je onverwachts in woede uit en begon je jouw gesprekspartners uit te schelden met woorden die je nog nooit gesproken hebt. Achteraf hield je er een enorme kater aan over en begrijp je van jezelf niet waarom je zo uitgevlogen bent.

 

Gisteravond hadden jullie weer eens ruzie als koppel. Het begon over een bagatel maar binnen de kortste keren vernederde je haar door haar op mislukte relaties uit haar verleden te wijzen. En ondanks dat je haar verdriet zag, bleef je koel en afstandelijk en deed je niets om het weer goed te maken.

 

Je bedrijf groeit en met het aantal werknemers besef je ook dat delegeren en taken overdragen niet alleen onvermijdelijk maar erg belangrijk zijn. Je wilt dit ook graag maar je vindt het moeilijk om te vertrouwen dat anderen bekwaam zijn en hun werk goed doen. Je hebt zo’n perfectionistische kijk dat je telkens weer zaken naar je toetrekt en dwangmatig alles controleert wat anderen doen.

 

Deze week heb je bij een ernstig conflict binnen jullie organisatie weer eens trachten te bemiddelen. Hoewel je de zaak wat hebt kunnen sussen, heb je er een slecht gevoel aan over gehouden. Je hebt voor de zoveelste keer weer zo’n ‘pleasende’ en ‘softe’ houding ingenomen dat je je eigen waarden en principes totaal negeerde. Je angst voor verwerping en de gedachte dat niemand oog voor jouw mening wilt hebben, heeft je onmachtig gemaakt om uitdrukking te geven aan waar jij voor staat.

 

Een groot lijden in ons leven is het verschil tussen het gedrag dat we wensen te tonen en datgene dat we onszelf dagelijks zien uitvoeren. We willen niet kwetsen, maar we doen het toch. We willen niet eerzuchtig zijn, maar we zijn het toch. We hebben een hekel aan jaloezie maar regelmatig overvalt het ons. We willen uidrukking geven aan onze waarden en idealen, maar slikken het telkens weer in. Hoe komt dat toch?

 

Het is heel verleidelijk om terugkijkend op je verleden jezelf een onvoldoende te geven. Je hebt spijt van verkeerde beroepskeuzes, verbroken relaties, verwaarloosde vriendschappen, onafgemaakte studies, verhuizingen enz. enz. Je maakt de balans op en je kijkt vooral naar wat anders had moeten zijn, want je had graag een beter en succesvoller resultaat willen hebben. Iets waar je met meer trots op terug kunt kijken en waar minder schuld en schaamtegevoelens mee gemoeid zijn. Het is net of je met het ouder worden de lat voor jezelf hoger legt en je helderder ziet wat het kunstwerk van je leven eigenlijk had moeten zijn.levensverhaal

 Wat doe je met je levensverhaal?

Dit geldt voor de buitenkant van je leven: je bezit, carrière en je netwerk maar evengoed voor de binnenkant: hoe sterk je je verbonden voelt met anderen en hoe je karakter gevormd is en hoe ‘waardenvol’ je je hebt gedragen.

 

Voordat we de gevaren van deze beoordeling gaan bekijken en een andere, betere manier ontwerpen, toch even iets over de waardevolle kant van deze manier van kijken.

 

 

Positief

 

Allereerst is het positief dat wij mensen in staat zijn om over ons leven na te denken en het te toetsen. We beseffen allemaal dat ons leven ergens een bedoeling heeft, ergens aan moet beantwoorden en een zin moet hebben. Dat er ergens een waardeschaal is waaraan valt af te toetsen of dit leven wel een geslaagd leven is geworden. Ten diepste verlangen we dat er ergens een bevestiging naar ons toekomt: ‘je hebt het goed gedaan’, ‘je leven is geslaagd’ of meer nog ‘jij bent geslaagd’. Helaas zijn het onze emoties, vooral die van schuld en schaamte, die ons het signaal geven dat er iets niet goed is en daarmee een bestraffend effect op ons gemoed hebben.

 

Over jezelf nadenken is een prachtige menselijke eigenschap.

 

facing yourself

Hoe doe ik het?

Wij zijn ertoe in staat, maar we hebben er ook behoefte aan om onszelf af en toe onder de loep te nemen en ons af te vragen: “Hoe doe ik het?” Daarbij kijken we terug op de afgelopen tijd, soms zelfs op een heel leven of juist heel specifiek naar onze partnerrelatie of ons werk. Soms kan dit leiden tot voldoening en trots, soms tot dankbaarheid en intense vreugde, maar vaak geeft het ook reden tot droefheid, spijt en teleurstelling.

 

En over dit laatste wil ik het graag met je hebben. Zolang je dit kritisch nadenken naar je gedrag richt is dit oké en kan het je helpen om de positieve dingen te versterken en de negatieve te veranderen en beter te doen. Het gaat mis als dit nadenken over jezelf tot zelfverwerping leidt, tot de gedachte: ‘er is iets mis met mij, ik deug niet’. Dan leidt deze zelfevaluatie tot schaamte, een intens gevoel van te mislukken in de ogen van anderen en de onmacht om hier ook maar iets aan te veranderen.

 

Schaamte kan misschien bij occasionele gebeurtenissen een goed middel zijn tot correctie, bijvoorbeeld als we ons vergissen, iets vergeten of ons in het openbaar verspreken. Maar als je op zo’n moment het gevoel hebt dat je eigenwaarde totaal vernietigd wordt en je je compleet waardeloos begint te voelen en je het liefst even van de wereld zou zijn, heeft schaamte geen enkele positieve functie.

 

Oud echtpaar

Je kunt alle geboden van God voor je eigen karretje spannen, maar ik denk dat dat met dit gebod het vaakst is gebeurd: eer je vader en je moeder.

 

Ik heb een therapeut die heel wat misstanden in gezinnen tegenkwam, eens horen zeggen: je moet er iets aan toevoegen. “Eer je vader en je moeder…voor zover ze het waard zijn.” 

 

Dat ging mij toen wat te ver. Maar ik kan het wel snappen. 

 

En ik ben nog steeds op zoek hoe het nou zit. God heeft het inderdaad gezegd. Maar hoe doe je dat als je vader je misbruikt heeft? Of als je moeder alleen maar vol was van zichzelf en haar eigen leven?

 

Ik denk dat het vooral ook ging om eer en zorg ouders die ouder werden, en hulpbehoevend. 

 

Tenslotte zijn God geboden niet in de eerste plaats aan kinderen gericht, maar aan volwassenen. Ook het vijfde gebod. Vergeet je ouders niet als zij niet meer voor jou kunnen zorgen, als ze van jou afhankelijk worden. Laat ze dan niet de steek.

 

En daarnaast betekent het misschien - ik doe een poging: behandel je ouders als volwassen mensen. Niet als kleuters en niet als goden. Waardeer hun goede dingen en praat hun fouten niet goed. Neem ze serieus, ga eerlijk met ze om. Zoals zij jou dingen hebben geleerd, mag jij hen nu zeggen hoe jij de dingen ziet. Zodat je van elkaar leert en elkaar op weg houdt naar het doel.

 

Draait het niet uiteindelijk daarom: elkaar op weg houden naar het doel? Dat doe je niet door elkaar te ontzien. Maar door respect te geven en te vragen.

 

Dat is volwassen met elkaar omgaan.

 

René Houtman

 GezinIk heb me er vaak over verbaasd hoe God toch op de gedachte van het gezin is gekomen. 

 

Als je leest en hoort en ziet hoeveel daar mis kan gaan. Ouders die hun kinderen mishandelen, misbruiken, vernederen. Hoe heeft God zoveel macht kunnen geven aan mensen die die macht zo vreselijk kunnen misbruiken.

 

En bij kinderen komt alles veel harder binnen dan als je volwassen bent. Als kind kun je niet kiezen. Als kind kun je je niet verweren. Als kind ben je overgeleverd aan je omgeving. Het enige dat je soms kunt doen, is weglopen. Maar stel dat je wordt teruggebracht, en wat gaan je ouders dan doen… Meerdere kinderen hebben het meegemaakt.

 

Heeft God die dingen niet voorzien? Hoe kan Hij weerloze kinderen uitleveren aan meedogenloze ouders?

 

Ik weet wel dat Hij het anders heeft bedoeld. Ik weet ook dat er ook prachtige dingen kunnen gebeuren in gezinnen. Kinderen die hun leven lang dankbaar blijven voor wat hun ouders ze hebben meegegeven.

 

Maar had God niet een manier kunnen bedenken die ook als het niet goed werkt, minder schade zou aanrichten?

 

En ik dacht ook nog dat we dat langzamerhand allemaal wel zouden weten, hoe kwetsbaar een kind is. En dat mishandeling en misbruik en uitbuiting wel minder zouden worden als er meer aandacht voor kwam.

 

Maar ik ben blijkbaar nog steeds naïef. Misschien heb ik gewoon geluk gehad. Mijn vader nam tijd om met ons als kinderen te spelen. Mijn moeder hield van gezelligheid.

 

En ik heb ook dingen gemist. Maar een kind is toch niet je eigendom waarmee je maar kunt doen wat je wilt?

 

René Houtman

Kwetsbaar

Kwetsbaarheid wordt vaak geassocieerd met schaamte, vertrouwelijkheid, zwakte en angst. Kwetsbaarheid is een voorwaarde voor intieme relaties en hechte vriendschappen. Kwetsbaarheid is een houding van transparantie. Jezelf kwetsbaar opstellen is voor sommige mensen niet eenvoudig. Het is een keuze om jezelf te laten kennen en een ander het recht te geven in je leven te spreken. Openheid is hierbij de uitgangspositie.

 

Kwetsbaarheid is: ervoor kiezen om jezelf te laten kennen. Ieder mens heeft gevoelens die van alles te maken hebben met onze behoeften. Eén van die behoeften in het kader van kwetsbaarheid is het verlangen naar geborgenheid en het geborgen zijn bij de ander. Het is in onze maatschappij, waarin uiterlijke schijn, onafhankelijkheid en snel leven de boventoon lijken te voeren, niet eenvoudig om ervoor uit te komen dat je een ander nodig hebt. En toch is het zo. De betekenis van het woord kwetsbaar is volgens Van Dale: "gekwetst kunnen worden". Dit zal iedereen bekend in de oren klinken. De meeste mensen lijken zelfs alleen al bij het horen van het woord 'kwetsbaar' in elkaar te krimpen. Het kan eng zijn en pijn opleveren. Soms wordt kwetsbaarheid zelfs op één lijn gezet met zwak en zielig. Zelden wordt het in verband gebracht met een houding van transparantie, waarvoor je kiezen kunt. Kwetsbaarheid is een keuze om jezelf te laten kennen en een ander het recht te geven in je leven te spreken.

Hoe verder met gebroken dromen…

Gebroken dromen

Marike Schoneveld

Was jij een van die kleine meisjes die zei: “Mama, ik wil later moeder worden!” Of was jij een van die jongetjes die riep: “Ik word brandweerman!” Veel mensen hadden als klein kind dromen over wat ze later wilden worden. Of misschien hadden ze die niet zo duidelijk, en kregen ze die later pas. Of werd de roeping tot brandweerman aangepast aan iets wat beter paste. Toch kun je op een punt komen in je leven waarop je terugkijkt en constateert dat je je dromen niet of slechts gedeeltelijk bereikt hebt.
Of dat je je dromen gerealiseerd hebt, maar dat het je niet gebracht heeft wat je hoopte of verwachtte.

 

In sommige gevallen kun je spreken van gebroken dromen: iedereen kent er wel voorbeelden van, in je eigen leven of in dat van anderen. Een alleenstaande moeder die vroeger droomde van een man, een bruiloft en een gezin. De bruiloft is er nooit gekomen, het gezin ontbeert een vader. Een kinderloos echtpaar, met een diep verlangen naar een baby. Een knappe vrouw met een glansrijke carrière, maar nog altijd, ongewenst, single. Een student die ervan droomde arts te worden, maar de studie bleek te zwaar. Je kunt er zelf ongetwijfeld voorbeelden aan toevoegen. De vraag is nu: als je te maken krijgt met teleurstellingen in je eigen leven of in dat van anderen, hoe ga je daar dan mee om? In dit artikel wil ik twee wegen belichten die ik veel tegenkom, en wil ik tevens een handreiking geven tot een derde weg.

Ongezonde angst

We krijgen er allemaal wel eens mee te maken: angst. Soms is angst gezond en zet hij ons in beweging als we in gevaar zijn. Angst kan soms echter ook met ons op de loop gaan. Wij spraken met Jef De Vriese over ongezonde angst en hoe we die kunnen bevechten.

 

Jef De Vriese is klinisch psycholoog en directeur van het Centrum voor Pastorale Counseling in het Vlaamse Heverlee (CPC Nederland is onderdeel van De Hoop). “Angst hoort bij het leven,” vertelt hij. “Angst helpt je om hard weg te rennen wanneer je in een gevaarlijke situatie bent. Angst verhoogt je zenuwachtigheid voor een examen, zodat je gaat studeren. Het is dus nuttig omdat het helpt om problemen aan te pakken. Gezonde angst motiveert je en geeft je energie om aan de slag te gaan of op gepaste wijze te vluchten.”

 

Beheerst

Angst kan mensen echter ook belemmeren. Jef: “Bij overdreven angst ga je moeilijke omstandigheden vermijden in plaats van dat je er iets aan doet. Ongezonde angst ondermijnt je denken en je handelen. Je durft niet meer op straat te komen, ook als het veilig is. Je hebt faalangst voor een examen, wat ervoor zorgt dat je juist in paniek alles vergeet. Je wordt dan door angst beheerst.”