Jihad
Robert Spencer in FrontPage: Tommy Robinson and the Death of Britain
Sharia justice in the UK. My latest in FrontPage: As Tommy Robinson headed into court for his sentencing Thursday, he wore a t-shirt that read: “Convicted of Journalism.” And it’s true. Tommy Robinson is heading back to jail for doing what journalists routinely do: ask questions of defendants heading into courtrooms. The gaggle of establishment […]
Read more...
UK poll: 31% believe Islam poses a threat to the British way of life, Mirror laments rise of “Islamophobia”
Left unconsidered by the Leftist hate group “Hope Not Hate” and the Mirror is the possibility that Islamic law, with its denial of the freedom of speech and the equality of rights of women, non-Muslims and others, as well as its imperative to conquer and subjugate non-Muslim populations, might actually be a threat to the […]
Read more...
Iran: “If you insult the Prophet you will get executed, because he’s dead and he can’t defend himself”
They don’t live in Iran, but were still sentenced to years in prison for “insulting the sanctity of Islam.” We are much more enlightened in the West: “insulting the sanctity of Islam” won’t get you imprisoned or executed (yet); it will just get you vilified, defamed, deplatformed, and branded a “hate group leader.” “Iran Sentences […]
Read more...
"Why has Sweden become the North Korea of Europe?" That's what a Dane semi-facetiously asked Swedish cartoonist Lars Vilks at a conference I attended in 2014. Vilks unconvincingly muttered about Swedes' partiality for consensus. Now, along comes Ryszard
Read more...
De Amerikaanse, Britse, Franse en andere westerse bases in de regio zijn de meest waarschijnlijke doelwitten voor toekomstige terroristische aanslagen, en een aantal westerse regeringen heeft naar verluidt gereageerd door hun militaire en diplomatieke
Read more...
De Palestijnse strategie is duidelijk: de Arabische massa's tegen hun leiders en regeringen opzetten. De Palestijnse aanvallen zijn niet langer gericht tegen de Amerikaanse president Donald Trump ... Nu zijn het doelwit de Arabische staatshoofden, in het
Read more...
Pro-life stichting helpt Fatima: Abortuskliniek boos
Pro-life stichting helpt Fatima: Abortuskliniek boos In een knap staaltje objectieve journalistiek deed de Volkskrant verslag van een spontaan moment voor de deur van een abortuskliniek. De directeur aldaar reageerde boos omdat de voorheen ongewenst zwangere Fatima (fictieve naam), na een gesprek met pro-lifers, opeens een andere keuze maakte. De...
Read more...

Dagelijks nieuws over de Islam verzameld door Paper.li

N.a.v. Christopher Catherwood, Een gedeelde God. Verschillen tussen islam, christendom en jodendom, Kampen 2008

  

Drie monotheïstische godsdiensten

Veel christenen weten niet hoe hun eigen geloof zich verhoudt tot de twee andere grote monotheïstische godsdiensten, het jodendom en de islam. In Europa zijn we al gewend geraakt aan de vele miljoenen moslims die zich er de afgelopen halve eeuw gevestigd hebben. Maar Amerikanen merkten in de praktijk weinig van de aanwezigheid van andere religies, omdat de moslims die daar wonen – dat zijn er weinig – goed geïntegreerd zijn. De catastrofale gebeurtenissen van 11 september 2001 brachten hier voorgoed verandering in. Er is een verwrongen beeld van de islam ontstaan.

 

Geen werkelijk verschil?

Na 9/11 werd benadrukt dat jodendom, christendom en islam de drie Abrahamitische godsdiensten zijn. Het was begrijpelijk dat president George W. Bush in een moskee vlak na 9/11 verklaarde dat de islam een religie van vrede is. Dit is inderdaad het geval voor veel moslims vandaag de dag, zeker voor hen die goed geïntegreerd zijn in de Verenigde Staten. In Europa gaat deze integratie veel moeilijker. Maar het probleem is dat veel leken vervolgens beweren dat er geen werkelijk verschil is tussen de drie grote godsdiensten die in één God geloven. Dat is echter niet waar. Dit boek is geschreven met de vraag: welk geloof is waar en waarom?

 

Pluralisme en absolute waarheid

Het is niet populair om in onze pluralistische en postmoderne tijd te suggereren dat er maar één ware godsdienst is. ‘Ik ben een groot voorstander van interreligieuze vrede, (…) maar ik geloof dat iemand deze inspanningen tot vrede kan steunen en tegelijkertijd kan beamen dat één godsdienst – het christendom – absoluut waar is. (…) Het zijn vaak diegenen die geen enkele godsdienst aanhangen die gebelgd zijn over de claims van absolute waarheid’.

 

Zonde

Miljoenen gelovigen, diegenen die wandaden begaan meegeteld, houden vast aan een versie van hun godsdienst waarvan zij geloven dat die absoluut waar is. Daarom zal een soft idee in de trant van ‘we geloven eigenlijk allemaal hetzelfde’ niet de vrede brengen waarnaar we allemaal verlangen. Één van de centrale leerstukken uit de Bijbel, dat overigens ontbreekt in de islam, is dat van de zonde. Zolang er zonde is, kan er geen werkelijke en duurzame vrede zijn.

 

Abraham

Abraham – volgens Hebreeën een schitterend geloofsvoorbeeld – was een man met veel menselijke zwakheden en fouten. We kunnen ons gemakkelijk identificeren met zijn vele worstelingen. Het is opmerkelijk hoe diepgaand de bijbelse verhalen in ethisch opzicht zijn. Verhalen uit diezelfde tijd zijn heel anders: daar gebeuren dingen zonder moreel commentaar. In de Bijbel vinden we het leven van Abraham beschreven én Gods commentaar erop. Dit is een unieke eigenschap van het Oude Testament.

 

Koran anders

Abraham kwam uit de omgeving die we nu kennen als Irak. Hij was een Semiet, een raciale groep waar tot op de dag van vandaag zowel joden als Arabieren en sommige Ethiopiërs bij horen. Ur was de hoofdstad van een groots, hoogontwikkeld en deels geletterd rijk, Soemerië. God droeg Abraham op Izak te offeren. Het bijzondere was dat God een ander offer gaf – een blik vooruit op het offer van Christus. De Koran verandert het verhaal echter en legt Hagars zoon Ismaël op het altaar in plaats van Izak. En dit verhaal is niet het enige waarin de Koran dingen verandert. Het Oude en Nieuwe Testament zijn geordende vertellingen; de verhalen hebben een begin, een midden en een eind. Het punt is dat de hoofdstukken (of soera’s) van de Koran niet geordend zijn naar onderwerp of verhaal, maar naar lengte.

 

Geen verbond in de Koran

Moslims geloven ook in het belang van Mozes, of Musa, zoals hij in het Arabisch genoemd wordt. De Koran bevat ook een rechtssysteem dat mensen vertelt hoe ze moeten leven. Maar hij zegt niets over een verbond, over een relatie tussen een persoonlijk te kennen God en Zijn volk. Voor moslims bestaat er gewoonweg geen enkel verbond, en dat is een essentieel verschil. In het Oude en Nieuwe Testament wordt de relatie tussen God en Zijn volk in de analogie van het huwelijk gezet; dit is uniek.

 

Monotheïsme

Henotheïsme is de idee dat elk volk maar één god zou moeten vereren in plaats van verschillende goden. De oude Egyptenaren hadden vele goden. De ketterse farao, zoals Achnaton soms genoemd wordt, gaf er maar één voor in de plaats, de Aton (de zonneschijf). Maar er was nog altijd geen universeel monotheïstisch concept dat suggereerde dat alle andere volken ook Aton moesten gaan vereren. Dus toen de Israëlieten stelden dat hun God de enige was, waren zij vernieuwers zonder weerga in de geschiedenis. Vanuit theologisch perspectief is het de ware God Die Zichzelf openbaart aan een uitverkoren volk, en zo moeten we dit zien.

 

Waar zijn al die goden?

Waar vinden we in onze eeuw nog aanbidders van Zeus, Jupiter, Baäl, Isis of Wodan? Maar er zijn nog altijd miljoenen joden en het christendom is de grootste godsdienst in de wereld van vandaag. De wending naar het secularisme in de 20e eeuw en de gemengde huwelijken met niet-joden hebben meer schade toegebracht aan de godsdienst van het joodse volk dan alle Assyrische heersers, Seleucidische koningen, kruisvaarders en nazi’s bij elkaar. Veel joden zijn vandaag de dag ongelovig, maar terwijl velen hun jodendom verliezen door gemengde huwelijken, blijven ook veel joodse groepen, vooral in Amerika, loyaal aan de theologisch conservatieve vormen van de joodse godsdienst.

 

Christendom en Christus

Het christendom is de enige monotheïstische godsdienst die naar zijn grondlegger, Jezus Christus, is genoemd. Jodendom is genoemd naar een volk, de joden. Islam is Arabisch voor ‘onderwerping’ en is dus een theologische aanduiding. De verbinding tussen christen en christendom is het allerbelangrijkste. Dat maakt de christelijke religie uniek. In deze godsdienst draait het om een persoon, en niet primair om allerlei regels over hoe je zou moeten leven.

 

Persoonlijke band met God

Alleen het christendom heeft de leer van de drie-eenheid. In het jodendom en de islam wordt men gered door gehoorzaamheid aan de wet. Het idee God persoonlijk te kennen is afwezig binnen de islam. Men vindt het soefisme syncretisch, want het lijkt elementen te ontlenen aan de middeleeuwse christelijke monastieke traditie en waarschijnlijk ook aan het boeddhisme. In zowel het jodendom als de islam wordt niemand gered door een persoon. Men komt in de hemel door zijn eigen rechtvaardige daden en het doen van de wet.

 

Genade, verzoening en vergeving

De joden worden niet door Abraham gered. Ook de moslims worden niet gered door wat Mohammed tijdens zijn leven deed. Genade is het onderscheidende kenmerk van het christendom, hoewel dat impliciet ook al in het Oude Testament aanwezig is. Het geboorteverhaal van Jezus is zeer bijzonder en uniek; we kennen de verhalen van het volwassen leven van Abraham en Mohammed, maar niet de details van hun geboorte. De idee van verzoening, van het offer voor de zonde, is nadrukkelijk aanwezig in het Oude Testament. Maar dit offer moest telkens opnieuw gebracht worden. Met Christus is het eens en voor altijd voor iedereen genoeg. Verzoening en vergeving zijn totaal onbekend in de islam.

 

Mensen van het Boek

In tegenstelling tot het jodendom menen christenen dat Gods openbaring nu compleet is. En in tegenstelling tot de islam menen zij dat de openbaring een persoon is en niet een rechtssysteem. Moslims noemen joden en christenen de ‘mensen van het Boek’, daarom hebben ze een bijzondere status binnen de islam. In ons leerstuk van de sola scriptura lijken we inderdaad sterk op de joden en de moslims.

 

Botsing van beschavingen

Één van de bekendste theorieën over de internationale betrekkingen is de clash of civilizations, uitgewerkt door Samuel P. Huntington. Volgens hem zou religie een belangrijke rol gaan spelen in conflicten. Hij meende in het bijzonder dat de islam ‘bloedige grenzen’ kent en dat een botsing tussen de islamitische wereld en het christelijke Westen onvermijdelijk was. Op 9/11 dachten hij en vele anderen dat deze theorie werkelijkheid werd. Osama bin Laden gelooft op een bepaalde manier ook in deze theorie. Hij zet de wereld van het geloof, de dar al-islam, tegenover die van het ongeloof, de dar al-harb, een wereld die geleid wordt door de tot kruistochten geneigde Verenigde Staten.

 

De wereld wordt steeds religieuzer…

De islam verbindt kerk (moskee) en staat. Bin Laden en anderen zien de hele islamitische wereld – de umma – als één reusachtige moslimstaat. Het herstel van het kalifaat, het grote islamitische rijk van de 7e tot de 20e eeuw, is één van hun expliciete doelen. Politiek gezien kent dit idee grote problemen. Want wat is het Westen? Denken we nu werkelijk dat Amerika en Frankrijk hetzelfde zijn? Fransen en Amerikanen zouden dat in alle toonaarden ontkennen. Een ander probleem is de ‘secularisatiethese’, dat bij de voortgaande ontwikkeling en modernisering van de wereld de religie zou verdwijnen. Nu slikken dezelfde experts hun woorden in! De wereld wordt namelijk alleen maar religieuzer! Dat niet alleen, de religie die zich het snelst verspreidt, is het christendom, de godsdienst waarvan sociologen zeiden dat die spoedig zou verdwijnen.

 

…Behalve West-Europa

Alleen West-Europa lijkt wat dit betreft een uitzondering. Daar is het christendom sterk in verval, en grote gebieden van Europa zijn wat het aantal christenen betreft veel dunner bevolkt dan grote delen van Afrika. Europa heeft tegenwoordig zendelingen nodig. Grote delen van het zogenaamd christelijke Westen zijn dus alles behalve christelijk! Alleen de Verenigde Staten past in het patroon van het ‘christelijke Westen’. Hoewel de Amerikaanse evangelicale beweging indrukwekkend krachtig is, zien veel leden in Amerika dat veel somberder in. Zij beweren dat het heel moeilijk is om een land met zo’n hoog abortuscijfer (1,3 miljoen abortussen per jaar) als een christelijk land te zien.

 

Scheiding kerk en staat

Gods volk vormt een kerk en niet een of andere staat. Terwijl Bin Laden en de zijnen alle moslims tot een politiek-geestelijke eenheid wil smeden, kunnen wij dat niet met de westerse wereld doen. Wij hebben scheiding tussen kerk en staat. Dit alles betekent dat elke theorie die een ‘christelijk’ Westen tegenover een ‘islamitisch’ Oosten zet theologisch zeer problematisch is, vooral nu de kerk sterker wordt in niet-Westerse landen. Het westen wordt hoe langer hoe meer seculier, en christenen wonen vaak in landen waar ze een vervolgde minderheid vormen. De islam zoekt bekeerlingen in dezelfde gebieden waar de kerk groeit. Wanneer we dit vanuit theologisch oogpunt bekijken, dan is dat zeker niet toevallig. In veel gebieden in de wereld zijn mensen verblind door materialisme en een seculier en egocentrisch wereldbeeld. De moderniteit is in dergelijke gebieden vaak de vijand van de kerk. In het grootste deel van de wereld zijn gewone mensen echter nog altijd religieus aangelegd.

 

Breuklijnen in Nigeria en Indonesië

Breuklijnen, gebieden waar christendom en islam elkaar geografisch overlappen, zijn er in Nigeria en Indonesië. Vaak vinden de gruwelijke botsingen plaats juist in die Nigeriaanse provincies waar een moslimmeerderheid de islamitische wet, de sharia, wil invoeren. Sommige gematigde moslims verafschuwen dit alles. Terwijl de huidige president van Iran gezien wordt als een islamitische extremist, wijst een voormalige Iraanse president, Mohammed Khatami, een onderdrukkende en gewelddadige benadering af. Toen hij aan de macht was, probeerde hij (vaak tevergeefs) het land te liberaliseren.

 

Gedeelde strijd

Wanneer het om ethische kwesties gaat, zoals abortus, dan staan moslims vaak aan dezelfde kant als christenen. Francis Schaeffer noemde dit gedeelde strijd, en we mogen dankbaar zijn dat christenen in veel van dit soort zaken niet alleen vechten tegen de toenemende decadentie. Kijken we echter naar de mondiale situatie, dan is de islam in heel de wereld net zo’n geestelijke rivaal van het christendom als het materialisme in het Westen. We zijn in het Westen zo gewend geraakt aan de postmoderne brij dat we vergeten hoeveel mensen er nog zijn die, net als christenen, geloven in de idee van absolute waarheid.

 

Bron: Weblog van Martijn de Groot