Jihad
Australia: Support for Muslim immigration collapses
Australian voter support for a lift in immigration of Muslims has collapsed in the wake of last week’s Islamic State-inspired terror attack in Melbourne. It is a pity that Australians need to experience such attacks to wake up. Unfortunately, the memory fades, and people forget as headlines change. Despite the constant charge of “racism” from […]
Read more...
Glazov Moment: UK Refuses to Give Asia Bibi Asylum
In this new Jamie Glazov Moment, Jamie discusses UK Refuses to Give Asia Bibi Asylum, unveiling the death of Europe. Don’t miss it! Subscribe to the Glazov Gang‘s YouTube Channel and follow us on Twitter: @JamieGlazov. Please donate through our Pay Pal account to help us keep going. And pre-order Jamie’s new book, Jihadist Psychopath: […]
Read more...
Robert Spencer’s History of Jihad “marshals the facts that put the lie to the delusions of Western appeasers”
Historian Bruce Thornton, a Research Fellow at Stanford’s Hoover Institution and Professor of Classics and Humanities at the California State University, and author of Greek Ways: How the Greeks Created Western Civilization; Democracy’s Dangers & Discontents: The Tyranny of the Majority from the Greeks to Obama, as well as The Wages of Appeasement: Ancient Athens, […]
Read more...
The European political parties called far-right by Establishment politicians and media (but civilizationist by me) are justly criticized for their mistakes and extremism. For example, the Sweden Democrats party in its first years, 1988-95, did have some
Read more...
"Er is geen plaats voor de [Israëlische] vijand op de kaart" - Ismail Haniyeh, leider van Hamas, 29 oktober 2018. Een aantal hoge Fatah-functionarissen, waaronder Munir al-Jaghoob en Mohammed Shtayyeh, hebben Oman veroordeeld voor het ontvangen van
Read more...
Het kan niet genoeg benadrukt worden dat deze overeenkomst niet gaat over vluchtelingen die vervolging ontvluchten, of hun recht op bescherming onder internationaal recht. In plaats daarvan propageert de overeenkomst het radicale idee dat migratie - om
Read more...

Dagelijks nieuws over de Islam verzameld door Paper.li

Liberale islam? 

Liberale humanisten gebruiken het islamitisch extremisme als een excuus om religie in het algemeen aan te vallen, het christendom inbegrepen. Rushdie en anderen willen een islam die liberaal is. ‘Een goede christelijke vriend zei eens tegen mij dat extremisten de echte moslims zijn, want zij nemen hun Koran serieus. Hoewel het waar is dat ze erg toegewijd zijn aan islamitische heilige teksten, nemen veel vooraanstaande, niet-gewelddadige, gematigde moslims de Koran net zo serieus en komen tot een heel andere visie’.

 

Geen brandstapel meer

Het feit dat veel christenen net zo geschokt waren als ongelovige leiders toen een christelijke commentator in de Verenigde Staten opriep een dictator te vermoorden, laat zien dat de meeste christenen nu nadrukkelijk de excessen uit het verleden verwerpen. Hoe sterk we het ook oneens kunnen zijn met mensen die de Bijbel belachelijk maken, niemand zal hen op de brandstapel willen zetten! Dit hebben we aan twee dingen te danken: de oorspronkelijke leer en praktijk van de vroege christelijke kerk en de herontdekking van deze fundamentele waarheden door christenen in de 17e en 18e eeuw in navolging van de Reformatie.

 

Mohammed ging oorlog voeren

Het christendom begon als een kleine, vervolgde godsdienst, wiens vroege aanhangers geregeld werden gemarteld en die in de eerste eeuw illegaal was. Het jodendom kende een vergelijkbare start. In tegenstelling tot het jodendom en het christendom begon de islam als een religie van de seculiere macht. Hoewel hij en zijn volgelingen in het begin werden vervolgd, loste Mohammed dit probleem op door een krijgsheer te worden. Al snel zegevierden zijn legers en hij eindigde zijn dagen als heerser van de nieuwe islamitische staat. Na zijn dood begonnen zijn volgelingen één van de succesvolste militaire campagnes in de geschiedenis. De islam werd de onbetwiste religie van het nieuwe gebied, het kalifaat.

 

Vanaf Constantijn: christendom geassocieerd met de plaats

God heeft geen sympathiserende staat nodig om het goede nieuws van de Bijbel te verspreiden. De islam staat voor een nieuw probleem: vanwege de massale migratie in de laatste decennia leven er nu miljoenen moslims in niet-islamitische landen. Achteraf bezien sloot de kerk in de 4e eeuw jammer genoeg een faustiaans pact met de staat toen Constantijn keizer van Rome werd. Het positieve hiervan was dat christenen niet langer vervolgd werden. Maar christenen lieten de leiding van de kerk nu ook over aan de staat. Het christendom werd vanaf nu geassocieerd met de plaats. Als iemand in een gebied met een christelijke koning of keizer geboren werd of woonde, maakte hij of zij deel uit van de kerk.

 

Afhankelijkheid kerk en staat in het Oosten

We zien dus het ontstaan van het christendom als geografisch gebied, een idee dat onbekend is in de Schrift maar vergelijkbaar met het islamitische begrip van de dar al-islam. In 1054 scheidde de katholieke kerk in het westen zich af van de orthodoxe kerk onder het Byzantijnse bewind in het oosten. Voor de oosters-orthodoxen werden kerk en staat afhankelijk van elkaar. Toen de islamitische invasie het grootste deel van de orthodoxe wereld innam, met uitzondering van Rusland, raakte ook de kerk verzwakt.

 

Paus en keizer

In het westen lag het allemaal wat gecompliceerder. Het Romeinse Rijk viel in de 5e eeuw. De enige grote figuur die uit de Romeinse tijd overbleef was de paus, de bisschop van Rome. Omdat de pausen ook de seculiere leiders van een groot deel van Italië waren, moesten zwakke pausen altijd op hun hoede zijn voor sterke keizers. West-Europa bleef hoe dan ook een christelijk gebied, waar kerk en staat vervlochten waren, ook in landen die niet onder de keizer vielen, zoals Engeland, Frankrijk en Scandinavië. Werd je als boer geboren in Engeland, of als koopman in Frankrijk, dan was je een katholiek.

 

Geen zendingsdrang

Dit had een enorm negatief effect op zowel evangelisatie als wetenschap. In dit tijdperk verspreidden Europeanen het evangelie niet voorbij hun eigen grenzen, en de dar al-islam was op wetenschappelijk, technisch, medisch en militair gebied machtiger dan het christelijk Europa, ten nadele van de westerse beschaving en het christelijk geloof zelf. Middeleeuwse christenen evangeliseerden wel tot aan de grenzen van wat nu Europa is, maar men probeerde eerst de koning of heerser te bekeren, daarna pas het volk. En sommige bekeringen waren maar oppervlakkig, getuige de vele heidense gebruiken die bleven bestaan. Er werden geen pogingen gedaan om niet-Europeanen te bekeren. Toen bijvoorbeeld een Mongoolse heerser de paus verzocht om missionarissen te sturen werd dit verzoek jammer genoeg afgewezen, en een grote kans ging verloren.

 

Christenen in islamitische landen

De toestand van de christenen in de moslimwereld verslechterde in de loop van de tijd. We weten nu dat landen als Egypte er lang over gedaan hebben om zich volledig tot de islam te bekeren, vooral omdat de regering meer geld kreeg als de bevolking christen bleef, omdat niet-moslims een speciale belasting moesten betalen om geen moslim te mogen zijn! In de Balkan bleef de overgrote meerderheid christen, maar dit was niet zo in het Midden-Oosten, waar de meeste mensen zich uiteindelijk tot de islam bekeerden.

 

Sola fide

Na verloop van tijd werd het christendom niet langer beschouwd als een religie van een bepaald geografisch gebied. Dit had drie oorzaken. In de eerste plaats viel het westerse christendom in twee delen uiteen: katholiek en protestants. De katholieke kerk had nu concurrentie gekregen; één van de gevolgen hiervan was dat het veel katholieken ertoe bracht om buiten Europa te gaan preken. In de tweede plaats begonnen de protestanten te beseffen wat de grote implicaties waren van de waarheid die Luther had herontdekt: sola fide. Als het waar was dat mensen niet door hun afkomst gered werden maar doordat zij zelf christen worden voor God, dan was de hele idee van een staat die een godsdienst oplegt niet langer houdbaar.

 

Universele godsdienst

Het grootste gevolg van deze verandering was het besef dat religieuze tolerantie van wezenlijk belang was (1689: het Edict van Tolerantie, christenen als John Bunyan hoefden niet langer de gevangenis in, de 18e eeuw kende grote historische bewegingen zoals de methodistische opwekking, een gebeurtenis die eerder wettelijk onmogelijk zou zijn geweest). Ten derde aanvaardden de protestantse christenen hun mondiale verantwoordelijkheden door gehoor te geven aan de bijbelse opdracht om het evangelie onder alle volken te verkondigen. Het christelijk geloof werd wat het altijd al had willen zijn: een werkelijk universele godsdienst.

 

Amerikaanse en Franse Revolutie

Alexis de Tocqueville merkte op dat juist de afwezigheid van een door de staat opgelegde versie van het christendom de christelijke godsdienst zo krachtig heeft gemaakt in de Verenigde Staten. We vergeten hoe verschillend de Amerikaanse en Franse Revolutie in de 18e eeuw waren, ondanks dat er maar een paar jaar tussen zat. Velen zijn tegenwoordig van mening dat er een nadrukkelijk verband is tussen de Verlichting en de gewelddadige nationalistische bewegingen in de 19e eeuw, en het fascisme en communisme van de 20e eeuw. Mensen beginnen nu te beseffen dat de Europese Verlichting misschien toch niet zo goed was.

 

Europa en Amerika

Tegenwoordig is West-Europa één van de minst religieuze plaatsen op aarde – en al helemaal één van de minst christelijke. Er zijn veel meer praktiserende anglicanen in Nigeria dan in het thuisland, Engeland. Bovendien zijn de meeste Nigeriaanse anglicanen evangelicaal, wat misschien ook geldt voor de gewone kerkleden in Engeland, maar zeker niet voor de gezagsdragers. Amerika is, in tegenstelling tot Europa, diep religieus gebleven.

 

Sola scriptura

Hoewel de verscheidenheid aan denominaties, met hun verschillende interpretaties over kwesties als doop of kerkelijk leiderschap, de schaduwzijde van het protestantisme laat zien, mag het belang van de sola scriptura desondanks niet worden onderschat. We zien dat al in de verhouding tot het jodendom in de tijd van Jezus Zelf. En omdat velen bovendien menen dat het Talmoedische jodendom een grote invloed heeft gehad op de vorming van de islam, kunnen we wat we in het Nieuwe Testament tegenkomen in zekere zin toepassen op de islam in onze eigen tijd. De reformatoren herontdekten dat de Schrift meer dan genoeg is. We hebben geen enorm magisterium nodig van de leer van de kerk naast de Bijbel.

 

Het legalisme van de farizeeën

Het legalisme dat het joodse denken domineerde, blijkt duidelijk uit de vele ontmoetingen in de evangeliën tussen Jezus en de farizeeën. Hoe kan het eigenlijk dat de farizeeën er wat dit betreft zover naast zaten? Op veel gebieden dwaalden zij theologisch in elk geval al veel minder dan de sadduceeën, die net als sommige theologen van vandaag, waren begonnen om te kiezen en te mengen wat ze wilden geloven. De farizeeën waren in tegenstelling tot hen erg trots op hun verdediging van de waarheid. Dus wat was er misgegaan toen Jezus kwam. Het antwoord is dat de Schrift voor hen niet genoeg was. De boodschap van Gods genade ging verloren in de gedetailleerde regelgeving, en de gevolgen waren tragisch. Ze waren verdwaald geraakt in een zee van legalisme en een godsdienst van werken in plaats van genade.

 

Toevoegingen

Tragisch genoeg verslechterde de situatie alleen maar in de loop van de tijd. Niet lang na Christus voegden zij nog een enorm corpus van onderwijs toe aan de Bijbel: de Talmoed, een combinatie van wetgeving en commentaar. Niet langer geloofde men alleen in de Hebreeuwse Schrift, maar ook in het eindeloze commentaar dat door de eeuwen heen door verschillende rabbi’s werd gegeven. De farizeeën hadden de idee dat wat God bevolen had zonder uitgebreide uitleg niet genoeg of onduidelijk was. Na verloop van tijd ging het niet meer over wat de Schrift zei, maar over wat rabbi X zei over wat rabbi Y zei over het commentaar van rabbi Z.

 

Geen ingrijpende hervormingen in het jodendom

In het Nieuwe Testament zien we dat dit alles leidde tot een groep mensen die tevreden achterover leunde in hun eigen rechtvaardigheid en, erger nog, blind waren voor de echte Messias in hun midden, Jezus Zelf. Op enkele uitzonderingen na was het joodse denken rationalistisch, gebaseerd op de rede. Het jodendom heeft hervormingsbewegingen gehad (de karaïeten, de kabbala, de katharen, het chassidisch jodendom en het theologisch liberalisme), maar geen heeft eenzelfde impact gehad als die van Luther en Calvijn voor het christendom.

 

Hervorming in de islam?

De islam heeft volgens de hedendaagse liberale moslims nooit een hervorming gekend. Dit is een verkeerde visie. Aan een grote islamitische voorsprong kwam in 1258 een einde, toen de Mongolen het gebied dat nu Iran heet en een groot deel van Irak veroverden. Toen werd de veelbezongen stad Bagdad ingenomen en vernietigd. We kunnen stellen dat de islamitische wereld deze slag nooit echt te boven is gekomen, hoewel de uiteindelijk opvolgers van het islamitische rijk, de Ottomanen, in elk geval tot 1683 in het westen van Europa militair superieur waren.

 

Het denken stompt af

In de 11e en 12e eeuw, vóór de val van Bagdad in 1258, was de theologische elite van de soennitische moslims, de oelema, het erover eens dat de mogelijkheden tot persoonlijke interpretatie, ijtihad, nu ‘gesloten’ waren. Er konden geen nieuwe interpretaties meer gemaakt worden (de sjiitische islam verschilt hierin). Hierdoor stompte het denken af, ook de noodzaak om verbanden te leggen tussen nieuwe ontdekkingen in bijvoorbeeld de geneeskunde, wetenschap en technologie enerzijds en de leer van de Koran anderzijds. Het feitelijke gevolg was echter dat dit een eind maakte aan alle nieuwe scholing, innovatie, wetenschap en ontdekkingen.

 

Bron: Weblog van Martijn de Groot